Πριν από μερικούς μήνες, έμεινα σε έναν ξενώνα σε ένα μικρό χωριό για δουλειά. Το κτίριο ήταν παλιό και βαρύ, γεμάτο από αντίκες και μια περίεργη αίσθηση μοναξιάς. Η γυναίκα που με υποδέχτηκε μου έδωσε το κλειδί για το δωμάτιό μου και με ενημέρωσε ότι ήμουν ο μοναδικός επισκέπτης εκείνο το βράδυ.
Το δωμάτιό μου βρισκόταν στον τελευταίο όροφο, μακριά από τη ρεσεψιόν και τους υπόλοιπους κοινόχρηστους χώρους. Η σκάλα που οδηγούσε εκεί έτριζε σε κάθε βήμα, και ο διάδρομος ήταν σκοτεινός, με λίγα μόνο φώτα να φωτίζουν το μονοπάτι μου.
Όλα έμοιαζαν φυσιολογικά μέχρι που ξάπλωσα να κοιμηθώ. Κάποια στιγμή μέσα στη νύχτα, ξύπνησα από έναν ήχο που με έκανε να ανατριχιάσω. Ήταν βήματα. Κάποιος περπατούσε αργά και σταθερά στο διάδρομο έξω από το δωμάτιό μου.
Σκέφτηκα ότι ίσως ήταν η ιδιοκτήτρια, αλλά θυμήθηκα ότι μου είχε πει πως δεν θα υπήρχε κανείς άλλος εκεί εκείνο το βράδυ. Σηκώθηκα και πλησίασα την πόρτα, ακούγοντας προσεκτικά. Τα βήματα συνέχιζαν, πηγαίνοντας πάνω-κάτω τον διάδρομο.
Όταν άνοιξα την πόρτα, τα βήματα σταμάτησαν απότομα. Ο διάδρομος ήταν άδειος, σκοτεινός, και απόλυτα σιωπηλός.
Έκλεισα την πόρτα και ξαναξάπλωσα, αλλά τα βήματα ξεκίνησαν ξανά. Ήταν σαν κάποιος να περπατούσε ακριβώς έξω από το δωμάτιό μου, αργά και επίμονα, όλη τη νύχτα.
Το επόμενο πρωί, όταν κατέβηκα για πρωινό, η ιδιοκτήτρια με ρώτησε πώς πέρασα τη νύχτα. Της ανέφερα τα βήματα, και το πρόσωπό της σκοτείνιασε. “Δεν είναι η πρώτη φορά που το ακούμε αυτό,” μου είπε ψιθυριστά. “Λένε ότι εδώ, πριν πολλά χρόνια, ζούσε μια γυναίκα που περπατούσε ασταμάτητα στον διάδρομο, περιμένοντας κάποιον που δεν επέστρεψε ποτέ.”
Δεν ξέρω αν ήταν αλήθεια ή απλώς μια ιστορία που λένε στους επισκέπτες, αλλά ένα είναι σίγουρο: τα βήματα που άκουγα όλη νύχτα δεν θα τα ξεχάσω ποτέ.
