Ήταν ένα βράδυ όπως όλα τα άλλα. Επέστρεψα σπίτι κουρασμένος από τη δουλειά και το μόνο που ήθελα ήταν να χαλαρώσω στον καναπέ και να δω τηλεόραση. Το διαμέρισμά μου είναι μικρό και ήσυχο, και συνήθως βρίσκω την ηρεμία που χρειάζομαι μετά από μια δύσκολη μέρα. Εκείνη τη νύχτα, όμως, συνέβη κάτι που με έκανε να αμφισβητήσω την ίδια μου την πραγματικότητα.
Καθώς καθόμουν στον καναπέ, λίγο πριν πάω για ύπνο, άκουσα κάτι που με πάγωσε. Κάποιος φώναξε το όνομά μου. Ήταν καθαρό και διαυγές, σαν να στεκόταν κάποιος λίγα μέτρα μακριά. Κοίταξα γύρω μου, αλλά το διαμέρισμα ήταν άδειο. Ήμουν μόνος.
Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι ήταν απλώς η φαντασία μου, ή ίσως κάποιοι γείτονες που μιλούσαν και έτυχε να ακούσω κάτι παρόμοιο με το όνομά μου. Σηκώθηκα, πήγα στην κουζίνα να πιω λίγο νερό και προσπάθησα να ηρεμήσω.
Μόλις επέστρεψα στον καναπέ, το άκουσα ξανά.
Το όνομά μου, πιο έντονα αυτή τη φορά, σαν κάποιος να στεκόταν πίσω μου. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά. Κοίταξα προς την πόρτα, αλλά ήταν κλειστή. Δεν υπήρχε κανένας. Δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι φοβόμουν, αλλά κάτι μέσα μου έλεγε ότι αυτό δεν ήταν φυσιολογικό.
Έκλεισα την τηλεόραση και πήγα κατευθείαν στο κρεβάτι, προσπαθώντας να ξεχάσω το περιστατικό. Όμως, λίγο πριν αποκοιμηθώ, ένιωσα μια κρύα πνοή να περνάει πάνω από το πρόσωπό μου. Και τότε, άκουσα ξανά τη φωνή. Αυτή τη φορά, ήταν τόσο κοντά που ένιωσα ότι κάποιος ψιθύριζε κατευθείαν στο αυτί μου.
Πετάχτηκα από το κρεβάτι και άναψα όλα τα φώτα στο διαμέρισμα. Ήμουν μόνος, και όμως, ένιωθα μια παρουσία που δεν μπορούσα να εξηγήσω. Δεν κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ.
Την επόμενη μέρα, ρώτησα έναν γείτονα αν είχε ακούσει κάτι περίεργο την προηγούμενη νύχτα. Μου είπε ότι το διαμέρισμα που έμενα είχε μείνει άδειο για πολλά χρόνια, και πως οι προηγούμενοι ένοικοι είχαν αναφέρει ότι άκουγαν παράξενους ήχους, ειδικά τη νύχτα.
Από τότε, πάντα κοιτάζω πίσω μου όταν ακούω κάποιον να φωνάζει το όνομά μου. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιος ή τι μπορεί να προσπαθεί να σε φτάσει.
