Πριν από μερικά χρόνια, νοίκιασα ένα μικρό σπίτι στα προάστια, σε μια περιοχή ήσυχη και φαινομενικά αθώα. Το σπίτι ήταν παλιό, αλλά ανακαινισμένο, με ξύλινα πατώματα που έτριζαν και έναν μεγάλο καθρέφτη στο χολ, τον οποίο οι προηγούμενοι ένοικοι είχαν αφήσει πίσω τους. Δεν του είχα δώσει σημασία στην αρχή, αλλά γρήγορα άρχισα να παρατηρώ κάτι περίεργο.
Κάθε φορά που περνούσα από τον καθρέφτη, ένιωθα μια παράξενη αίσθηση, σαν κάτι να μην πήγαινε καλά. Μια μέρα, ενώ περνούσα βιαστικά, το μάτι μου έπεσε πάνω στην αντανάκλαση του καθρέφτη και πάγωσα. Είδα μια φιγούρα να στέκεται στο πάτωμα, πίσω μου. Ήταν αμυδρή, αλλά μπορούσα να διακρίνω τη μορφή ενός ανθρώπου.
Γύρισα απότομα για να κοιτάξω πίσω μου, αλλά δεν υπήρχε κανείς εκεί. Ο διάδρομος ήταν άδειος. Το αίμα μου πάγωσε. Κοίταξα ξανά στον καθρέφτη, αλλά η φιγούρα είχε εξαφανιστεί.
Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι ήταν απλώς το μυαλό μου που έπαιζε παιχνίδια μαζί μου. Όμως, τις επόμενες ημέρες, κάθε φορά που περνούσα μπροστά από τον καθρέφτη, ένιωθα αυτή την ίδια αίσθηση ότι κάποιος ήταν εκεί, παρακολουθώντας με.
Ένα βράδυ, καθώς έτοιμαζα να πέσω για ύπνο, ξαναείδα τη φιγούρα. Αυτή τη φορά, ήταν πιο καθαρή. Ήταν ένας άνδρας, στεκόταν ακίνητος, με το κεφάλι του σκυμμένο. Κάθε ίχνος ψυχραιμίας με εγκατέλειψε. Έτρεξα από το δωμάτιο, αφήνοντας το φως ανοιχτό και τον καθρέφτη πίσω μου.
Την επόμενη μέρα, αποφάσισα να καλύψω τον καθρέφτη με ένα σεντόνι. Δεν ήθελα να τον κοιτάξω ξανά. Μετά από μερικές εβδομάδες, ζήτησα από τον ιδιοκτήτη να μετακομίσω, λέγοντας ότι το σπίτι δεν ήταν “για μένα”. Ποτέ δεν του εξήγησα τι είχα δει.
Μέχρι σήμερα, αποφεύγω μεγάλους καθρέφτες, ειδικά σε παλιά σπίτια. Δεν ξέρω τι ή ποιος ήταν αυτός που είδα εκείνο το βράδυ, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θέλω να το ξαναζήσω.
