Δεν είναι όνειρα. Μην τους λες έτσι.
Τα όνειρα φτιάχνονται από το μυαλό. Οι εφιάλτες όμως… είναι κάτι άλλο. Κάτι που μας επισκέπτεται όταν είμαστε πιο αδύναμοι. Όταν κοιμόμαστε. Όταν δεν μπορούμε να αμυνθούμε.
Οι περισσότεροι πιστεύουν πως οι εφιάλτες είναι προϊόν του άγχους, του στρες, του υποσυνείδητου. Ψυχολόγοι, γιατροί, ερευνητές — όλοι προσπαθούν να τους εξηγήσουν με όρους του κόσμου που καταλαβαίνουμε. Όμως κάτι δεν κολλάει, έτσι δεν είναι; Γιατί μερικοί άνθρωποι βλέπουν πάντα τους ίδιους εφιάλτες; Γιατί ξυπνάνε την ίδια ώρα κάθε νύχτα; Γιατί νιώθουν ότι κάτι τους παρακολουθεί;
Υπάρχει μια παλιά θεωρία. Δεν θα τη βρεις σε επιστημονικά άρθρα ή επίσημα βιβλία. Κυκλοφορεί προφορικά, σε εσωτερικούς κύκλους, σε φόρουμ που διαγράφονται μέσα σε ώρες, σε ιστορίες που σβήνονται από αρχεία. Λέγεται πως οι εφιάλτες είναι η είσοδος. Ένα άνοιγμα. Μια ρωγμή.
Κάτι από την άλλη πλευρά προσπαθεί να μπει.
Όταν κοιμάσαι, πέφτουν οι άμυνες. Δεν λειτουργούν φίλτρα, λογική, ή συνείδηση. Είσαι απροστάτευτος. Και αν η πόρτα μένει ανοιχτή αρκετές νύχτες, αυτό που έρχεται… αρχίζει να θυμάται. Θυμάται το σχήμα σου. Το δωμάτιό σου. Το πρόσωπό σου.
Ορισμένοι λένε ότι το βλέπουν. Ότι ο εφιάλτης είναι πάντα ίδιος. Ένα πρόσωπο χωρίς μάτια. Μια φιγούρα στη γωνία. Κάποιος που κάθεται στο στήθος τους και δεν τους αφήνει να κουνηθούν. Μερικοί δεν μπορούν να ξυπνήσουν. Ξέρουν ότι κοιμούνται, αλλά δεν μπορούν να φύγουν. Κι εκείνο πλησιάζει.
Αυτό δεν είναι απλώς «παραλυτική ύπνου». Όχι πάντα. Γιατί μερικοί ξυπνάνε με σημάδια. Με γρατζουνιές. Με μώλωπες. Κάποιες φορές, με λέξεις χαραγμένες στο δέρμα. Ή με τη βεβαιότητα πως κάποιος μπήκε στο δωμάτιο — και δεν βγήκε.
Ο εφιάλτης είναι απλώς το κάλυμμα. Σου δείχνει κάτι τρομακτικό, για να σε κρατήσει ακινητοποιημένο. Να σε παραλύσει με φόβο, να σε κάνει να σταματήσεις να σκέφτεσαι. Είναι τεχνική. Όπως τα αρπακτικά ζώα που υπνωτίζουν το θήραμά τους πριν χτυπήσουν.
Θυμάσαι αυτό το όνειρο που βλέπεις συνέχεια; Με τις ίδιες πόρτες; Με εκείνο το δωμάτιο που δεν θυμάσαι ποτέ να έχεις δει ξύπνιος; Με το πλάσμα που αλλάζει σχήμα αλλά έχει πάντα τα ίδια μάτια;
Μπορεί να μην είναι όνειρο.
Μπορεί να είναι αναμνήσεις.
Κάποιοι λένε πως αν συνεχίσεις να βλέπεις τον ίδιο εφιάλτη επί 13 νύχτες, κάτι περνάει. Δεν ξυπνάς ακριβώς κουρασμένος. Ξυπνάς λιγότερος. Με κάτι κομμένο. Μια αίσθηση ότι δεν είσαι μόνος μέσα στο ίδιο σου το σώμα. Ένα βάρος που δεν φεύγει. Και σιγά σιγά… το βλέπεις και ξύπνιος.
Το βλέπεις στον καθρέφτη, πίσω σου. Στη φωτογραφία που τράβηξες και δεν θυμάσαι. Στο παράθυρο όταν δεν φυσάει και όμως η κουρτίνα κουνιέται.
Αν αναρωτιέσαι γιατί βλέπεις εφιάλτες, ίσως πρέπει να ρωτήσεις: Τι ψάχνει αυτό μέσα μου; Και πότε θα σταματήσει να περιμένει μόνο στον ύπνο;
Αν ξυπνήσεις απόψε στις 3:17, μην κοιτάξεις στην πόρτα. Αν χτυπήσει κάτι το τζάμι, μην ανοίξεις τα μάτια. Αν ακούσεις το όνομά σου, μην απαντήσεις.
Δεν είναι κάποιος που σε ξέρει. Είναι κάτι που σε θυμάται.
