Πριν από μερικά χρόνια, βρέθηκα σε ένα επαγγελματικό ταξίδι και έπρεπε να μείνω σε ένα παλιό, ιστορικό ξενοδοχείο. Είχα ακούσει φήμες για το ξενοδοχείο – πως ήταν στοιχειωμένο – αλλά δεν είχα δώσει σημασία. Άλλωστε, δεν πίστευα σε τέτοια πράγματα τότε. Όταν μπήκα στο ξενοδοχείο, αμέσως κατάλαβα πως το κτίριο είχε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα: ταβάνια ψηλά, βαριά ξύλινα έπιπλα, και διάδρομοι που έμοιαζαν να μην τελειώνουν ποτέ.
Το δωμάτιό μου ήταν στον τρίτο όροφο, κοντά στο τέλος ενός μακριού, σκοτεινού διαδρόμου. Από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο δωμάτιο, ένιωσα μια ανεξήγητη ψυχρή αίσθηση. Αλλά, όπως και πολλοί άλλοι, απλώς σκέφτηκα ότι ήταν η κούραση του ταξιδιού και προχώρησα.
Την πρώτη νύχτα, ξύπνησα από έναν ήχο που δεν μπορούσα να καταλάβω αμέσως. Ήταν σαν ένας ήπιος θρόισμας, σαν κάποιον να περπατούσε απαλά στο διάδρομο έξω από το δωμάτιο. Κοίταξα το ρολόι μου – ήταν περίπου 3 το πρωί. Σηκώθηκα, άνοιξα την πόρτα και κοίταξα στον διάδρομο. Ήταν απόλυτα άδειος και σκοτεινός.
Το επόμενο βράδυ, ο ήχος επέστρεψε. Αυτή τη φορά, όμως, ακουγόταν πιο κοντά, σαν κάποιος να περπατούσε κατευθείαν μπροστά από την πόρτα μου. Ξανασηκώθηκα και κοίταξα. Τίποτα.
Την τρίτη νύχτα, ξύπνησα από έναν ήχο που έκανε την καρδιά μου να σταματήσει. Ήταν ένα μαλακό, αργό σύρσιμο, σαν κάποιον να περπατούσε με μακριά ρούχα που σύρονταν στο πάτωμα. Άνοιξα την πόρτα και, αυτή τη φορά, την είδα.
Στον σκοτεινό διάδρομο, στεκόταν μια γυναίκα με μακριά λευκά ρούχα. Τα μαλλιά της ήταν μακριά και σκούρα, και κοιτούσε κατευθείαν προς το δωμάτιό μου, σαν να περίμενε να την παρατηρήσω. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή, αλλά δεν μπορούσα να κουνηθώ. Για μερικά δευτερόλεπτα, η γυναίκα απλώς στεκόταν εκεί, ακίνητη, και μετά, άρχισε να περπατά αργά στον διάδρομο, εξαφανιζόμενη στη γωνία.
Έκλεισα την πόρτα με δύναμη και κλείδωσα το δωμάτιο, μη μπορώντας να πιστέψω τι είχα δει. Το επόμενο πρωί, κατέβηκα στη ρεσεψιόν και ρώτησα αν υπήρχαν άλλοι επισκέπτες στον διάδρομό μου. Η υπάλληλος, χωρίς να φαίνεται έκπληκτη, με κοίταξε και απάντησε:
“Μήπως είδατε τη γυναίκα με τα λευκά;”
Η καρδιά μου πάγωσε. “Ναι… Τι είναι αυτή η γυναίκα;”
“Υπάρχουν πολλές ιστορίες,” είπε η υπάλληλος. “Λένε πως πριν πολλά χρόνια, μια γυναίκα αυτοκτόνησε σε ένα από τα δωμάτια στον τρίτο όροφο. Από τότε, πολλοί επισκέπτες την έχουν δει να περιπλανιέται στους διαδρόμους. Είναι το πνεύμα της, λένε, που δεν έχει βρει ηρεμία.”
Έφυγα από το ξενοδοχείο εκείνη τη μέρα και ποτέ δεν ξαναγύρισα. Ακόμα και σήμερα, κάθε φορά που περπατώ σε μακριούς, σκοτεινούς διαδρόμους, ανατριχιάζω και θυμάμαι εκείνη τη γυναίκα με τα λευκά που με κοιτούσε μέσα από το σκοτάδι, αναζητώντας ίσως κάτι που δεν θα βρει ποτέ.
