Πριν από λίγα χρόνια, η περιέργειά μου με οδήγησε σε ένα παλιό εγκαταλελειμμένο σπίτι, βαθιά μέσα σε ένα πυκνό δάσος που, σύμφωνα με τις φήμες, ήταν καταραμένο. Οι ντόπιοι ισχυρίζονταν ότι όποιος έμπαινε εκεί, άκουγε ψιθύρους και έβλεπε φαντάσματα από το παρελθόν. Ήμουν πάντα σκεπτικιστής, και έτσι αποφάσισα να το επισκεφτώ για να ανακαλύψω την αλήθεια.
Καθώς πλησίαζα το σπίτι, η ομίχλη πυκνή αγκάλιαζε το τοπίο, κάνοντάς το να φαίνεται σαν να ήταν αποκομμένο από την πραγματικότητα. Τα παράθυρα του σπιτιού ήταν σπασμένα και η πόρτα κρεμόταν, σαν να με καλούσε να μπω.
[Εικόνα: Το παλιό, εγκαταλελειμμένο σπίτι μέσα στο σκοτεινό δάσος, με σπασμένα παράθυρα και μια παγωμένη ατμόσφαιρα που αποπνέει τρόμο.]
Μόλις μπήκα, μια βαριά, ψυχρή ατμόσφαιρα με περικύκλωσε. Η σιωπή ήταν τόσο απόλυτη που μπορούσα να ακούσω την καρδιά μου να χτυπά. Το ξύλινο πάτωμα έτριζε με κάθε μου βήμα. Ξαφνικά, ένιωσα έναν ψυχρό άνεμο να περνά από δίπλα μου, και άκουσα έναν ψίθυρο. Σαν να ψιθύριζε κάποιος το όνομά μου.
Προχώρησα προς το σαλόνι και εκεί βρήκα έναν μεγάλο καθρέφτη, με ραγισμένο τζάμι. Κοίταξα τον εαυτό μου, αλλά το είδωλο στον καθρέφτη ήταν… διαφορετικό. Έμοιαζε με εμένα, αλλά τα μάτια του ήταν άδεια, και μου χαμογελούσε σατανικά. Έκανα ένα βήμα πίσω, αλλά η εικόνα παρέμεινε εκεί, κοιτώντας με.
Προσπάθησα να φύγω, αλλά κάτι με κρατούσε εκεί, σαν να είχε τη δύναμη να ελέγχει το μυαλό μου. Τότε άκουσα πάλι τους ψιθύρους, αυτή τη φορά πιο δυνατά και καθαρά. «Δεν μπορείς να φύγεις… Είσαι δικός μας τώρα…» Η φωνή ήταν κρύα, σχεδόν μεταλλική, και ηχούσε από όλες τις πλευρές.
Γύρισα προς την πόρτα, και η φιγούρα στον καθρέφτη άρχισε να κινείται. Ερχόταν προς το μέρος μου, μέσα από το τζάμι. Τότε κατάλαβα ότι δεν ήμουν μόνος και ότι το σπίτι δεν ήταν απλώς εγκαταλελειμμένο. Ήταν ζωντανό, και οι ψυχές που είχαν παγιδευτεί εκεί αναζητούσαν παρέα.
Έφυγα τρέχοντας και δεν κοίταξα πίσω. Από τότε, κάθε βράδυ που κλείνω τα μάτια μου, βλέπω εκείνη τη φιγούρα να με κοιτάζει από τον καθρέφτη, περιμένοντας να με ξαναβρεί…
