Πριν από μερικά χρόνια, μετακόμισα σε ένα σπίτι στην εξοχή, που ήταν παρατημένο για αρκετό καιρό. Το σπίτι ήταν μεγάλο και είχε μια σκοτεινή, παλιά σοφίτα που σπάνια άνοιγε κανείς. Μια μέρα, αποφάσισα να εξερευνήσω τη σοφίτα για να δω αν υπήρχε κάτι ενδιαφέρον από τους προηγούμενους ενοίκους. Καθώς ανέβαινα τη σκάλα και άνοιξα τη σκονισμένη πόρτα, το φως της ημέρας αποκάλυψε μια στοίβα από παλιά αντικείμενα, κουτιά, και έπιπλα καλυμμένα με σεντόνια.
Ανάμεσα σε αυτά τα αντικείμενα, βρήκα μια παλιά πορσελάνινη κούκλα. Ήταν καλοφτιαγμένη, με μικρές, λεπτομερείς πινελιές στο πρόσωπο και τα ρούχα της. Φαινόταν σαν να είχε μείνει εκεί για πολλά χρόνια, αλλά, για κάποιο λόγο, ήταν σχεδόν άθικτη από τη φθορά. Κάτι όμως στην κούκλα με έκανε να νιώθω άβολα. Τα μάτια της φαίνονταν… ζωντανά, σαν να σε παρακολουθούσαν, όπου κι αν πήγαινες.
Την πήρα κάτω, περισσότερο από περιέργεια παρά από οτιδήποτε άλλο, και την τοποθέτησα σε ένα ράφι στο σαλόνι μου. Το ίδιο βράδυ, ξύπνησα από έναν παράξενο ήχο, σαν να κουνιόταν κάτι απαλά στο πάτωμα. Πήγα στο σαλόνι και η κούκλα δεν ήταν πια στο ράφι. Τη βρήκα πεσμένη στο πάτωμα, με το πρόσωπό της να κοιτάζει προς την πόρτα.
Ανατρίχιασα, αλλά θεώρησα πως είχε πέσει από το ράφι και την ξαναέβαλα στη θέση της. Όμως, την επόμενη μέρα, η κούκλα εξαφανίστηκε. Έψαξα παντού, αλλά δεν υπήρχε πουθενά. Ήταν σαν να μην την είχα φέρει ποτέ από τη σοφίτα.
Μετά από μερικές μέρες, αποφάσισα να ανέβω ξανά στη σοφίτα για να δω μήπως την είχα αφήσει εκεί κατά λάθος. Όταν άνοιξα τη σκονισμένη πόρτα της σοφίτας, την είδα ξανά. Ήταν στην ίδια θέση που την είχα βρει την πρώτη φορά, σαν να μην την είχα μετακινήσει ποτέ.
Έφυγα από εκεί αμέσως και δεν ξαναπλησίασα τη σοφίτα. Το αίσθημα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με εκείνη την κούκλα ήταν ανυπόφορο, και ποτέ δεν έμαθα αν υπήρχε κάποια ιστορία πίσω από αυτήν. Αλλά, από εκείνη την ημέρα, δεν μπορώ να κοιτάξω ξανά κούκλες χωρίς να νιώσω αυτή την ίδια, σκοτεινή παρουσία.
