Το σπίτι ήταν μια ευκαιρία. Ένα παλιό αρχοντικό, γεμάτο ιστορία, το αγόρασα σε τιμή ευκαιρίας από έναν ηλικιωμένο που φαινόταν βιαστικός να το ξεφορτωθεί. “Μην πειράξεις τίποτα στο υπόγειο,” μου είχε πει λίγο πριν μου παραδώσει τα κλειδιά. Γέλασα νευρικά, θεωρώντας το μια ακόμη δεισιδαιμονία.
Οι πρώτες μέρες στο σπίτι ήταν ήσυχες, αλλά ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Υπήρχε μια βαριά ατμόσφαιρα, σαν το ίδιο το σπίτι να ήταν ζωντανό. Και πάντα, μα πάντα, το υπόγειο έμοιαζε να με καλεί. Η πόρτα του ήταν κλειδωμένη, με μια παλιά, σκουριασμένη κλειδαριά που έμοιαζε να έχει να ανοιχτεί δεκαετίες.
Μια νύχτα, δεν άντεξα άλλο. Πήρα έναν λοστό και έσπασα την κλειδαριά. Η πόρτα άνοιξε με έναν ανατριχιαστικό θόρυβο, αποκαλύπτοντας μια σκάλα που κατέβαινε στο απόλυτο σκοτάδι. Κατέβηκα, κρατώντας έναν φακό, και η μυρωδιά της υγρασίας και της μούχλας με χτύπησε αμέσως.
Το υπόγειο ήταν μεγάλο, γεμάτο με σπασμένα έπιπλα και παλιά αντικείμενα. Στη μέση του δωματίου υπήρχε κάτι που δεν περίμενα: μια δεύτερη πόρτα, μικρότερη, ξύλινη, με περίτεχνα σκαλίσματα. Κάτι επάνω της με έκανε να ανατριχιάσω. Ήταν γεμάτη σύμβολα που δεν είχα ξαναδεί.
Όταν έβαλα το χέρι μου στο πόμολο, το σπίτι έτριξε, σαν να αντιδρούσε. Κάτι μέσα μου μου έλεγε να σταματήσω, αλλά η περιέργεια ήταν πιο δυνατή. Άνοιξα την πόρτα.
Πίσω της δεν υπήρχε δωμάτιο, αλλά ένα πηχτό σκοτάδι, σαν μια άβυσσος που περίμενε να με καταπιεί. Και τότε το άκουσα. Ψίθυροι, εκατοντάδες φωνές που έλεγαν το όνομά μου. Έκανα ένα βήμα πίσω, αλλά κάτι με άρπαξε. Ένα χέρι, ψυχρό και λευκό, βγήκε μέσα από το σκοτάδι και άρπαξε τον καρπό μου.
Με όλες μου τις δυνάμεις, κατάφερα να ξεφύγω και να κλείσω την πόρτα. Ακούστηκε ένας διαπεραστικός ήχος, σαν ουρλιαχτό, και το σπίτι άρχισε να τρέμει. Έτρεξα έξω, αφήνοντας τα πάντα πίσω μου.
Από εκείνη τη μέρα, κάθε φορά που περπατάω σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, νιώθω πως κάτι με ακολουθεί. Κάτι που ξύπνησα εκείνη τη νύχτα και δεν θα ησυχάσει μέχρι να με πάρει.
Δεν ξέρω τι υπήρχε πίσω από εκείνη την πόρτα, αλλά μακάρι να μην την είχα ανοίξει ποτέ.
