Η νύχτα είχε πέσει βαριά, και το μόνο που με συνόδευε στον δρόμο ήταν ο θόρυβος της μηχανής του αυτοκινήτου μου και το σκοτάδι. Οδήγηση σε ερημικούς επαρχιακούς δρόμους δεν ήταν κάτι που με τρόμαζε, αλλά εκείνη η νύχτα είχε κάτι διαφορετικό. Ένας παράξενος ηλεκτρισμός στον αέρα και ένα αίσθημα που δεν μπορούσα να εξηγήσω.
Ξαφνικά, είδα κάτι στο πλάι του δρόμου. Μια φιγούρα. Ήταν ένας άντρας, στέκονταν ακίνητος στη βροχή, με το κεφάλι χαμηλωμένο. Φαινόταν σαν να περίμενε κάποιον. Ενστικτωδώς, σταμάτησα το αυτοκίνητο και κατέβασα το παράθυρο.
«Χρειάζεστε βοήθεια;» φώναξα.
Ο άντρας δεν απάντησε. Σήκωσε αργά το κεφάλι του, και το πρόσωπό του φάνηκε καθαρά κάτω από το φως των φαναριών. Ήταν χλωμός, πολύ χλωμός, με μάτια κενά που έμοιαζαν να κοιτάζουν μέσα σου. Πριν προλάβω να αντιδράσω, βρέθηκε δίπλα στο αυτοκίνητο.
«Θα μπορούσατε να με πάτε μέχρι την πόλη;» ρώτησε με μια φωνή που ακουγόταν σαν ψίθυρος και ηχώ μαζί.
Κάτι μέσα μου φώναζε να μην τον βάλω στο αυτοκίνητο, αλλά δεν μπορούσα να τον αφήσω εκεί μόνο του. Ξερίζωσα τον φόβο μου και του έγνεψα να μπει. Όσο οδηγούσα, η ατμόσφαιρα στο αμάξι ήταν βαριά. Ο άντρας δεν έλεγε τίποτα, και το μόνο που ακουγόταν ήταν ο ήχος της βροχής και η αναπνοή του.
Όταν κοίταξα στον καθρέφτη, δεν τον έβλεπα. Η θέση του ήταν άδεια, αλλά μπορούσα να τον νιώθω εκεί. Ο κρύος αέρας που έβγαινε από το δέρμα μου ήταν η απόδειξη ότι δεν ήμουν μόνος.
Έφτασα στην πόλη και σταμάτησα σε μια πλατεία. «Φτάσαμε,» του είπα, γυρνώντας προς το μέρος του. Η θέση του ήταν άδεια. Είχε εξαφανιστεί.
Ανακουφισμένος, γύρισα το βλέμμα μου μπροστά και είδα το πρόσωπό του στον καθρέφτη, να με κοιτάζει πίσω από το κάθισμά μου.
Από εκείνη τη νύχτα, ο άντρας δεν έφυγε ποτέ. Τον βλέπω στον καθρέφτη μου, στη σκιά που πέφτει πίσω μου όταν περπατάω, ακόμα και στο όνειρό μου. Δεν είπε ποτέ γιατί ήρθε μαζί μου, αλλά κάθε φορά που τον κοιτάζω, το κενό στα μάτια του με κάνει να αναρωτιέμαι:
Ποιος κουβαλάει ποιον τελικά;
