Στο κέντρο της πόλης, ανάμεσα σε δύο παλιές αποθήκες, υπάρχει μια στάση λεωφορείου που κανείς δεν χρησιμοποιεί πια.
Το όνομα της στάσης έχει σβηστεί από τη σκουριασμένη πινακίδα. Μόνο ο αριθμός φαίνεται ακόμη:
47.
Οι παλιοί της περιοχής λένε πως το λεωφορείο αυτής της γραμμής καταργήθηκε πριν από 25 χρόνια. Όμως κάποιοι ορκίζονται ότι, μετά τα μεσάνυχτα, εξακολουθεί να περνάει.
Η ιστορία ξεκίνησε από έναν φοιτητή που γύριζε σπίτι του μετά τη δουλειά. Ήταν 02:15. Έκανε κρύο και δεν κυκλοφορούσε ψυχή στον δρόμο. Όταν πλησίασε τη στάση, άκουσε το γνώριμο σφύριγμα του λεωφορείου που φρενάρει. Είδε φώτα να πλησιάζουν. Και τότε ένα παλιό, ξεθωριασμένο λεωφορείο — μοντέλο δεκαετίας ’80 — σταμάτησε μπροστά του.
Η πόρτα άνοιξε με έναν μεταλλικό, κουρασμένο ήχο.
Μέσα, τα φώτα τρεμόπαιζαν.
Οι θέσεις ήταν σχεδόν όλες γεμάτες.
Αλλά οι «επιβάτες» δεν κινούνταν.
Δεν κοιτούσαν.
Δεν ανέπνεαν.
Ήταν ακίνητοι, σαν να είχαν μείνει κολλημένοι στο χρόνο.
Ο οδηγός, ένας άντρας με κασκέτο χαμηλωμένο στα μάτια, είπε μόνο μία φράση:
«Μόνο για όσους χάθηκαν στον δρόμο.»
Ο φοιτητής ένιωσε κάτι να τον τραβάει προς τα πίσω — όχι φυσικά, αλλά σαν ένστικτο που ουρλιάζει. Έκανε δυο βήματα μακριά, και η πόρτα έκλεισε απότομα. Το λεωφορείο ξεκίνησε χωρίς ήχο, γλιστρώντας σχεδόν πάνω στο δρόμο. Μέσα σε δευτερόλεπτα είχε εξαφανιστεί σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Το επόμενο πρωί, ο φοιτητής επέστρεψε στη στάση για να βρει κάποιο στοιχείο, μια πινακίδα, ένα πρόγραμμα. Δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο η σκουριασμένη πινακίδα «47» και κάτω, στο πεζοδρόμιο, ένα παλιό εισιτήριο τσαλακωμένο. Η ημερομηνία επάνω του έγραφε:
14 Νοεμβρίου 1998 — 02:15
Η ίδια ώρα που είδε το λεωφορείο.
Από τότε, όσοι μένουν γύρω από τη Στάση 47 λένε το ίδιο πράγμα:
Αν περνάς από εκεί μετά τα μεσάνυχτα και ακούσεις σαν λεωφορείο να πλησιάζει,
μην γυρίσεις να κοιτάξεις.
Γιατί αν το δεις, τότε θα σε δει κι εκείνο.
Και το λεωφορείο 47 — όπως λένε οι ιστορίες —
δεν παίρνει επιβάτες.
Τους μαζεύει.
