Στην παλιά σοφίτα του σπιτιού μου, ανάμεσα σε ξεχασμένα κουτιά και σπασμένα έπιπλα, υπήρχε ένας καθρέφτης που κανείς δεν ήθελε να αγγίξει. Ήταν εκεί για όσο θυμόμουν, με το γυαλί του καλυμμένο από ένα παχύ στρώμα σκόνης και τα ξύλινα πλαίσια του φαγωμένα από τα χρόνια. Οι γονείς μου πάντα μου έλεγαν να μην τον πλησιάζω, ότι ήταν παλιός και επικίνδυνος, αλλά ποτέ δεν μου είπαν γιατί.
Όταν ήμουν παιδί, ένιωθα έναν ανεξήγητο φόβο κάθε φορά που ανέβαινα στη σοφίτα. Ο καθρέφτης έμοιαζε να παραμονεύει εκεί, σαν ένα ζωντανό πλάσμα που παρακολουθούσε κάθε μου κίνηση. Μεγαλώνοντας, όμως, η περιέργεια μου άρχισε να υπερβαίνει τον φόβο, και έτσι μια μέρα αποφάσισα να τον εξερευνήσω.
Ήταν ένα βροχερό απόγευμα, όταν βρήκα το θάρρος να τον πλησιάσω. Ο ήχος της βροχής που χτυπούσε στη σκεπή ήταν ο μόνος θόρυβος στη σοφίτα, κάνοντας την ατμόσφαιρα ακόμα πιο βαριά. Σκούπισα τη σκόνη από την επιφάνεια του καθρέφτη με ένα παλιό πανί, αποκαλύπτοντας το γυαλί που έλαμπε αχνά στο αμυδρό φως.
Όμως, καθώς κοιτούσα την αντανάκλασή μου, κάτι δεν ήταν σωστό. Το πρόσωπό μου έμοιαζε να διαστρεβλώνεται ελαφρά, σαν η εικόνα να παραμορφωνόταν. Τα μάτια μου φαίνονταν πιο σκοτεινά, πιο βαθιά, και το χαμόγελό μου είχε μια απόκοσμη χροιά. Έκανα ένα βήμα πίσω, αλλά τα μάτια μου δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν από την αντανάκλαση.
Καθώς το κοίταζα, μια σκιά άρχισε να αναδύεται από τα βάθη του καθρέφτη. Στην αρχή, ήταν αχνή, σχεδόν ανεπαίσθητη, αλλά σιγά-σιγά άρχισε να παίρνει μορφή. Έμοιαζε με ένα ανθρώπινο σχήμα, αλλά ήταν παραμορφωμένο, σαν να είχε κολλήσει σε μια φρικτή καταδίκη. Τα χαρακτηριστικά του ήταν παραμορφωμένα, και τα μάτια του… τα μάτια του ήταν άδεια, μαύρες τρύπες που κοιτούσαν κατευθείαν μέσα στην ψυχή μου.
Πάγωσα στη θέση μου, ανίκανος να ξεκολλήσω το βλέμμα μου από τον καθρέφτη. Η σκιά άρχισε να πλησιάζει, κι όσο πιο κοντά ερχόταν, τόσο πιο έντονα ένιωθα την παρουσία της, σαν ένα κρύο χέρι που έσφιγγε την καρδιά μου.
Και τότε, άκουσα τη φωνή της.
“Άφησέ με… να μπω.”
Η φωνή ήταν απαλό ψίθυρο, σχεδόν σαν τον αέρα, αλλά γέμισε το δωμάτιο με τρόμο. Προσπάθησα να κάνω πίσω, να ξεφύγω, αλλά ήταν σαν κάτι να με τραβούσε πιο κοντά στον καθρέφτη. Ένιωσα την ψυχή μου να ρουφιέται μέσα στο σκοτεινό βάθος της αντανάκλασης, σαν να ήθελε να με παγιδεύσει εκεί μέσα για πάντα.
Με μια απεγνωσμένη προσπάθεια, γύρισα και έτρεξα έξω από τη σοφίτα, αφήνοντας τον καθρέφτη πίσω μου. Κατέβηκα τα σκαλιά, η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή, και κλείστηκα στο δωμάτιό μου, προσπαθώντας να ανακτήσω την ψυχραιμία μου.
Από τότε, δεν πλησίασα ξανά τη σοφίτα. Αλλά κάθε νύχτα, στο σκοτάδι, νιώθω τη σκιά να με καλεί. Ξέρω ότι είναι ακόμα εκεί, παγιδευμένη στον καθρέφτη, περιμένοντας την ευκαιρία να ξεφύγει.
Και κάθε φορά που σκέφτομαι τον καθρέφτη, η ίδια ερώτηση με στοιχειώνει: Αν είχα μείνει για λίγο ακόμα, τι θα είχε συμβεί; Θα είχα χάσει την ψυχή μου για πάντα;
