Πριν από μερικά χρόνια, έμεινα για λίγο καιρό σε ένα παλιό πανδοχείο σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Ήταν ένα από εκείνα τα πανδοχεία που έμοιαζαν βγαλμένα από άλλη εποχή – ταβάνι ψηλό, βαριά ξύλινα πατώματα που έτριζαν με κάθε βήμα, και ένα γενικό αίσθημα ότι το κτίριο είχε δει πολλά περισσότερα από όσα οι τοίχοι θα μπορούσαν να περιγράψουν. Όμως, το χειρότερο κομμάτι δεν ήταν η ατμόσφαιρα, αλλά το δωμάτιο στο οποίο με τοποθέτησαν.
Το δωμάτιο ήταν στον δεύτερο όροφο, στο τέλος ενός μακριού διαδρόμου που σχεδόν ποτέ δεν φωτιζόταν αρκετά. Το παράθυρο έβλεπε σε έναν κήπο που φαινόταν εγκαταλελειμμένος, γεμάτος με ζιζάνια και ξεραμένα δέντρα. Από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο δωμάτιο, ένιωσα μια ψυχρή αύρα να διαπερνά το σώμα μου, σαν να είχα κάνει ένα λάθος που δεν μπορούσα να διορθώσω.
Το πρώτο βράδυ που έμεινα εκεί, ξύπνησα στη μέση της νύχτας από έναν ήχο που δεν μπορούσα να προσδιορίσω ακριβώς. Ήταν σαν ψιθυρίσματα ή, ίσως, κάτι πιο λεπτό, σαν πατημασιές πάνω στο ξύλινο πάτωμα. Σκέφτηκα ότι ίσως ήταν κάποιος από τους άλλους επισκέπτες ή το προσωπικό που κινούνταν στο διάδρομο, έτσι δεν έδωσα πολλή σημασία.
Τη δεύτερη νύχτα, ξαναξύπνησα ακριβώς την ίδια ώρα. Αυτή τη φορά, όμως, ο ήχος ήταν πιο καθαρός. Ήταν σίγουρα πατημασιές. Προσπάθησα να τις αγνοήσω, αλλά δεν μπορούσα να κοιμηθώ ξανά. Τελικά, σηκώθηκα από το κρεβάτι και άνοιξα την πόρτα για να ελέγξω τον διάδρομο.
Δεν υπήρχε κανείς. Ο διάδρομος ήταν σκοτεινός και σιωπηλός, χωρίς το παραμικρό ίχνος ανθρώπινης παρουσίας.
Γύρισα στο δωμάτιο και προσπάθησα να ηρεμήσω, αλλά λίγο πριν αποκοιμηθώ ξανά, άκουσα τις πατημασιές να συνεχίζουν – αυτή τη φορά, μέσα στο δωμάτιο.
Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Άναψα το φως, αλλά δεν υπήρχε κανείς. Το μόνο που είδα ήταν κάτι που με τρόμαξε ακόμη περισσότερο: φρέσκες, υγρές πατημασιές στο ξύλινο πάτωμα του δωματίου. Ήταν μικρές, σαν να ανήκαν σε ένα παιδί, και κατέληγαν ακριβώς μπροστά στο κρεβάτι μου.
Έκανα πίσω, προσπαθώντας να καταλάβω τι συνέβαινε, όταν ξαφνικά ένιωσα ένα παγωμένο άγγιγμα στον ώμο μου. Πάγωσα, ανίκανος να κουνηθώ για λίγα δευτερόλεπτα. Όταν γύρισα να κοιτάξω, δεν υπήρχε τίποτα εκεί.
Εκείνη τη νύχτα, δεν κατάφερα να ξανακοιμηθώ. Το πρωί, ζήτησα να αλλάξω δωμάτιο και ευτυχώς βρήκα άλλο πανδοχείο να μείνω. Αργότερα, όταν μίλησα με έναν ντόπιο για το πανδοχείο, έμαθα ότι πολλά χρόνια πριν, ένα παιδί είχε πνιγεί στη λίμνη πίσω από το κτίριο. Σύμφωνα με τον θρύλο, το πνεύμα του παιδιού δεν είχε βρει ποτέ ηρεμία και περιπλανιόταν στο πανδοχείο, αφήνοντας πίσω του υγρές πατημασιές κάθε φορά που αναζητούσε παρέα.
Από τότε, όποτε ακούω πατημασιές στη μέση της νύχτας, δεν μπορώ να μην σκεφτώ εκείνο το δωμάτιο και το άγγιγμα που με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι ίσως να μην ήμουν ποτέ μόνος μου.
