Πριν από μερικά χρόνια, όταν δούλευα ως νυχτερινός φύλακας σε ένα απομονωμένο κτίριο, έζησα κάτι που μέχρι σήμερα δεν μπορώ να εξηγήσω. Το κτίριο ήταν παλιό, κατασκευασμένο τη δεκαετία του 1950, και χρησιμοποιούνταν για αποθήκευση. Κάθε βράδυ, η δουλειά μου ήταν να κάνω περιπολίες στους διαδρόμους, να ελέγχω τις πόρτες και τα παράθυρα, και να βεβαιώνομαι ότι όλα ήταν κλειστά και ασφαλή.
Το κτίριο ήταν τεράστιο, με μακριούς, σκοτεινούς διαδρόμους, και συνήθως ήμουν μόνος μου για όλη τη διάρκεια της βάρδιας. Ένα βράδυ, καθώς περιπολούσα στον δεύτερο όροφο, άρχισα να ακούω κάτι περίεργο. Ήταν ένας απαλός ήχος, σαν χτύπημα πάνω σε ξύλο. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν οι σωλήνες ή ίσως ο αέρας, αλλά ο ήχος δεν σταματούσε. Ερχόταν από την άλλη άκρη του διαδρόμου.
Προχώρησα αργά προς τον ήχο, και όσο πλησίαζα, τα χτυπήματα γίνονταν πιο έντονα. Όταν έφτασα στην πηγή του ήχου, συνειδητοποίησα ότι ερχόταν από την πόρτα μιας από τις παλιές αίθουσες που ήταν κλειδωμένες εδώ και χρόνια. Ήταν ένα χτύπημα σαν κάποιος να χτυπάει με δύναμη την πόρτα.
Πάγωσα στη θέση μου, προσπαθώντας να βρω μια λογική εξήγηση. Δεν υπήρχε κανείς άλλος στο κτίριο εκείνη τη νύχτα. Ο ήχος όμως ήταν ξεκάθαρος. Κάποιος ή κάτι χτύπαγε την πόρτα από μέσα.
Πλησίασα προσεκτικά και έβαλα το αυτί μου κοντά στην πόρτα. Τα χτυπήματα σταμάτησαν αμέσως, και για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε απόλυτη σιγή. Ήταν σαν οτιδήποτε βρισκόταν από την άλλη πλευρά να είχε καταλάβει την παρουσία μου. Έκανα ένα βήμα πίσω, έτοιμος να φύγω, όταν ξαφνικά άκουσα κάτι που με πάγωσε.
Ένα παιδικό κλάμα.
Δεν ήταν δυνατό. Το κτίριο ήταν άδειο, και δεν υπήρχαν παιδιά. Το κλάμα συνέχισε για μερικά δευτερόλεπτα, και μετά άκουσα ξανά τα χτυπήματα. Αυτή τη φορά, πιο βίαια, σαν κάποιος να προσπαθούσε να σπάσει την πόρτα.
Δεν μπορούσα να μείνω άλλο εκεί. Έτρεξα πίσω στο γραφείο ασφαλείας, κλειδώνοντας την πόρτα πίσω μου. Έκατσα στο γραφείο προσπαθώντας να ηρεμήσω, όταν ξαφνικά η πόρτα του γραφείου άρχισε να τρίζει, σαν κάποιος να την έσπρωχνε αργά. Κοίταξα μέσα από το ματάκι, αλλά δεν υπήρχε κανείς.
Δεν έμεινα για να δω τι συνέβαινε. Έφυγα από το κτίριο εκείνη τη νύχτα και παραιτήθηκα την επόμενη μέρα.
Αργότερα έμαθα από έναν παλιό συνάδελφο ότι το κτίριο είχε χρησιμοποιηθεί για διάφορους σκοπούς πριν γίνει αποθήκη. Ένας από αυτούς ήταν ένα ορφανοτροφείο, και υπήρχε μια ιστορία για ένα παιδί που είχε πεθάνει κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες στον δεύτερο όροφο, πολλά χρόνια πριν.
Ακόμα και σήμερα, ανατριχιάζω όταν σκέφτομαι εκείνη τη νύχτα. Και πάντα αναρωτιέμαι: τι ακριβώς προσπαθούσε να με κάνει να ακούσω αυτό το παιδί; Και γιατί χτυπούσε την πόρτα τόσο απελπισμένα;
