Πριν από μερικά χρόνια, μετακόμισα σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης. Το διαμέρισμα ήταν μικρό αλλά άνετο, και υπήρχε ένας μεγάλος καθρέφτης στον διάδρομο, ακριβώς απέναντι από την πόρτα του υπνοδωματίου μου. Δεν έδωσα ποτέ ιδιαίτερη σημασία στον καθρέφτη, μέχρι που άρχισαν να συμβαίνουν παράξενα πράγματα.
Το πρώτο σημάδι ήρθε όταν, ένα βράδυ, ξύπνησα στη μέση της νύχτας. Δεν ήξερα γιατί, αλλά ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Άνοιξα τα μάτια μου και, για κάποιο λόγο, το βλέμμα μου πήγε κατευθείαν στον καθρέφτη στον διάδρομο, ο οποίος φαινόταν από την πόρτα του υπνοδωματίου. Εκείνη τη στιγμή, είδα κάτι που με πάγωσε.
Στον καθρέφτη υπήρχε ένα πρόσωπο. Ήταν το δικό μου πρόσωπο, αλλά ταυτόχρονα δεν ήταν. Το είδωλο φαινόταν… λάθος. Τα μάτια ήταν πιο σκοτεινά, το χαμόγελο πιο ψυχρό. Έμοιαζε σαν κάποιος άλλος να με κοίταζε από την άλλη πλευρά του γυαλιού, μιμούμενος τη δική μου μορφή.
Πετάχτηκα από το κρεβάτι και πλησίασα τον καθρέφτη, αλλά όταν έφτασα κοντά του, όλα έμοιαζαν φυσιολογικά. Το πρόσωπό μου φαινόταν όπως πάντα, αλλά η αίσθηση ότι κάτι δεν πήγαινε καλά παρέμενε.
Τις επόμενες εβδομάδες, η ανησυχία μου μεγάλωσε. Κάθε φορά που περνούσα μπροστά από τον καθρέφτη, είχα την αίσθηση ότι κάτι με παρακολουθούσε. Ένα βράδυ, ενώ βρισκόμουν στο μπάνιο, ένιωσα μια παγωμένη αίσθηση πίσω από την πλάτη μου. Γύρισα και κοίταξα τον καθρέφτη του μπάνιου, και για μια στιγμή, είδα ξανά το πρόσωπο που είχα δει στον καθρέφτη του διαδρόμου. Μόνο που αυτή τη φορά, το πρόσωπο δεν ανήκε πια σε μένα. Ήταν ένα ξένο, τρομακτικό πρόσωπο με μάτια που με διαπερνούσαν.
Ξεκίνησα να καλύπτω τους καθρέφτες με σεντόνια τη νύχτα. Σκεφτόμουν πως ίσως όλο αυτό ήταν απλώς στο μυαλό μου, αλλά το αίσθημα του τρόμου δεν με άφηνε. Ένα βράδυ, καθώς κοιμόμουν, άκουσα έναν ήχο σαν κάτι να σέρνεται πάνω στο γυαλί. Ξύπνησα τρομαγμένος και κοίταξα προς τον καθρέφτη, ο οποίος ήταν καλυμμένος με ένα σεντόνι.
Αλλά το σεντόνι είχε πέσει.
Και στον καθρέφτη, είδα το ίδιο απόκοσμο πρόσωπο να με κοιτάζει και να χαμογελάει.
Έφυγα από εκείνο το διαμέρισμα την επόμενη μέρα. Δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβαινε, αλλά η αίσθηση ότι κάτι με παρακολουθούσε από τον καθρέφτη δεν έφυγε ποτέ. Ακόμα και σήμερα, αποφεύγω τους καθρέφτες, ειδικά τη νύχτα. Και πάντα αναρωτιέμαι αν το πρόσωπο που είδα ήταν πραγματικό ή αν κάποια δύναμη είχε πάρει τη θέση μου στην αντανάκλαση.
