Πριν από μερικά χρόνια, έμενα σε ένα παλιό σπίτι που νοίκιασα για να είμαι πιο κοντά στη δουλειά μου. Ήταν ένα όμορφο κτίριο, αλλά με μια κάπως παλιά και βαριά ατμόσφαιρα. Οι τοίχοι του ήταν χοντροί, καλυμμένοι με ξεθωριασμένη μπογιά, και σε μερικά σημεία είχαν μικρές ρωγμές από την πάροδο του χρόνου.
Μια νύχτα, καθώς ετοίμαζα το δείπνο μου στην κουζίνα, ένιωσα ένα παράξενο αίσθημα. Δεν μπορούσα να το εξηγήσω, αλλά ένιωσα σαν κάτι να παρακολουθούσε από μια γωνιά του δωματίου. Όταν κοίταξα προς τον τοίχο, παρατήρησα κάτι που δεν είχα προσέξει πριν. Ένα σχήμα είχε αρχίσει να εμφανίζεται στην ξεθωριασμένη μπογιά, αχνό, αλλά σταθερά ορατό. Ήταν σαν κάποιος να είχε αρχίσει να σχεδιάζει κάτι με το χέρι του πάνω στον τοίχο, αλλά χωρίς να το αγγίξει.
Προσπάθησα να το αγνοήσω, σκεπτόμενος ότι ήταν απλώς η υγρασία ή το φως που έπεφτε με περίεργο τρόπο, αλλά το σχήμα συνέχισε να διαμορφώνεται. Μέσα σε λίγα λεπτά, ήταν ξεκάθαρο. Ήταν το περίγραμμα ενός προσώπου – ένα ανθρώπινο πρόσωπο, με μάτια που φαίνονταν να κοιτάζουν κατευθείαν πάνω μου.
Πάγωσα στη θέση μου. Το πρόσωπο στον τοίχο δεν έμοιαζε κακόβουλο, αλλά είχε κάτι παράξενα ανατριχιαστικό. Έμοιαζε σαν κάποιος που είχε ζήσει εκεί να είχε αφήσει κάτι από τον εαυτό του στους τοίχους του σπιτιού.
Το ίδιο βράδυ, άρχισα να ακούω απαλούς ήχους από τον τοίχο, σαν κάτι να γδέρνει το εσωτερικό του. Ήταν ένας ήχος που μου έκανε το αίμα να παγώσει. Ένιωσα ότι κάτι ή κάποιος ήθελε να επικοινωνήσει μαζί μου.
Την επόμενη μέρα, ζήτησα από έναν γείτονα να μου πει την ιστορία του σπιτιού. Μου είπε ότι, πολλά χρόνια πριν, ένας ζωγράφος έμενε σε εκείνο το σπίτι. Λέγεται ότι είχε χάσει τα λογικά του και περνούσε ώρες σχεδιάζοντας πρόσωπα στους τοίχους, σαν να προσπαθούσε να “φυλακίσει” κάτι μέσα σε αυτά.
Μετά από αυτό, έβαψα τον τοίχο, αλλά το πρόσωπο συνέχισε να διαγράφεται αχνά μέσα από τα στρώματα της μπογιάς. Μια εβδομάδα αργότερα, έφυγα από το σπίτι. Δεν ήθελα να μείνω για να δω τι άλλο θα εμφανιζόταν στους τοίχους.
