Μερικά χρόνια πριν, δούλευα ως φύλακας σε ένα παλιό βιομηχανικό κτίριο που είχε μετατραπεί σε αποθήκη. Το κτίριο ήταν τεράστιο, με άδειες αίθουσες και μεγάλους, σκοτεινούς διαδρόμους που έμοιαζαν να μην τελειώνουν. Το πιο τρομακτικό σημείο όμως ήταν το υπόγειο, που ήταν σχεδόν πάντα σκοτεινό και γεμάτο από παράξενες σκιές.
Η δουλειά μου ήταν απλή: να κάνω περιπολίες κάθε δύο ώρες και να βεβαιώνομαι ότι όλα ήταν εντάξει. Το κτίριο ήταν σχεδόν πάντα άδειο, ειδικά τη νύχτα, οπότε τις περισσότερες φορές ήμουν μόνος μου. Μία νύχτα, ενώ έκανα την τελευταία περιπολία πριν τη λήξη της βάρδιας μου, άκουσα έναν περίεργο ήχο από το υπόγειο. Ήταν ένας ήχος σαν κάτι να σερνόταν πάνω στο τσιμεντένιο πάτωμα.
Το αίμα μου πάγωσε, αλλά προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι ίσως ήταν κάποιο ζώο. Παρόλα αυτά, ο ήχος ήταν πολύ βαρύς για να ανήκει σε κάποιο μικρό ζώο. Προχώρησα προς τις σκάλες που οδηγούσαν στο υπόγειο, προσπαθώντας να βρω το θάρρος να κατέβω.
Καθώς κατέβαινα αργά τις σκαλίτσες, ο ήχος γινόταν πιο ξεκάθαρος. Σίγουρα κάτι σερνόταν εκεί κάτω. Έφτασα στο τελευταίο σκαλί και άναψα τον φακό μου, ρίχνοντας το φως στο κέντρο του υπόγειου χώρου. Αρχικά, δεν είδα τίποτα. Ο χώρος ήταν άδειος, όπως πάντα.
Όμως, ξαφνικά, ο ήχος ξεκίνησε ξανά, αυτή τη φορά πιο κοντά. Κοίταξα τριγύρω με τον φακό, και τότε το είδα: μια σκοτεινή σιλουέτα, κάτι που έμοιαζε να σύρεται αργά προς το μέρος μου από την άλλη άκρη του υπογείου. Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τι ακριβώς ήταν, αλλά το μόνο που ένιωθα ήταν απόλυτος τρόμος.
Δεν έμεινα για να το μάθω. Έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα προς τις σκάλες, ακούγοντας το σέρσιμο να πλησιάζει πίσω μου. Όταν έφτασα στην κορυφή, έκλεισα την πόρτα με δύναμη και κλείδωσα το λουκέτο, ακούγοντας ακόμα τον ήχο από κάτω. Το σέρσιμο σταμάτησε μόνο όταν η πόρτα ασφαλίστηκε.
Αργότερα, έμαθα ότι το κτίριο είχε ιστορία. Παλαιότερα, λέγανε ότι κάποιος είχε παγιδευτεί στο υπόγειο κατά τη διάρκεια μιας πυρκαγιάς πολλά χρόνια πριν. Κανείς δεν είχε ανακαλύψει τι ακριβώς συνέβη, αλλά υπήρχαν πολλές ιστορίες για ανθρώπους που άκουγαν πράγματα να κινούνται στο σκοτάδι.
Από εκείνη τη νύχτα και μετά, αρνήθηκα να κατέβω ξανά στο υπόγειο. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που είδα, αλλά είμαι σίγουρος ότι κάτι παραμονεύει εκεί κάτω, περιμένοντας την επόμενη φορά που κάποιος θα τολμήσει να το πλησιάσει.
