Το παλιό ξενοδοχείο στην άκρη του χωριού ήταν σχεδόν πάντα άδειο. Οι ντόπιοι το απέφευγαν, μα η Άννα, που ταξίδευε μόνη της, δεν ήξερε τίποτα γι’ αυτό. Είχε φτάσει κουρασμένη, καταβρεγμένη από τη βροχή, και ο ρεσεψιονίστ την οδήγησε με αργές κινήσεις στο Δωμάτιο 6.
«Αν ακούσεις κάτι τη νύχτα… απλώς αγνόησέ το», της είπε σιγανά, αποφεύγοντας να την κοιτάξει στα μάτια.
Η Άννα γέλασε νευρικά. Οι χωρικοί είχαν πάντα περίεργες προλήψεις, σκέφτηκε. Το δωμάτιο ήταν παλιό, αλλά καθαρό. Ένα κρεβάτι με σιδερένιο σκελετό, ένας καθρέφτης απέναντι, μια πολυθρόνα στη γωνία. Το μόνο περίεργο ήταν πως… δεν υπήρχε φως στο μπάνιο. Μόνο σκοτάδι.
Όταν πήγε να ανοίξει το φως, τίποτα δεν έγινε. Άναψε με το κινητό της, αλλά ο φακός τρεμόπαιξε. Για μια στιγμή, της φάνηκε πως είδε κάτι να στέκεται στη ντουζιέρα. Μια σκιά, ένα περίγραμμα. Τινάχτηκε πίσω και το φως έσβησε εντελώς.
Πήγε στο κρεβάτι, προσπαθώντας να ξεχάσει. Ήταν σίγουρα η φαντασία της.
Στις 3:07 τα ξημερώματα, ξύπνησε από έναν ήχο. Κάτι σύρθηκε πάνω στο πάτωμα. Κάτω από την πόρτα του μπάνιου φαινόταν τώρα μια σκιά που κινιόταν. Το κινητό της είχε σβήσει τελείως. Δεν υπήρχε φως. Δεν υπήρχε ήχος. Μόνο αναπνοή. Βαριά, ακανόνιστη. Όχι δική της.
Η Άννα σηκώθηκε, παγωμένη, και έκανε μερικά βήματα προς την πόρτα. Ήθελε να φύγει. Να τρέξει. Αλλά πριν αγγίξει το πόμολο, κάτι ψιθύρισε το όνομά της από τον καθρέφτη.
Γύρισε απότομα. Ο καθρέφτης αντανακλούσε το δωμάτιο… αλλά εκείνη δεν φαινόταν μέσα.
Πριν προλάβει να ουρλιάξει, η πόρτα του μπάνιου άνοιξε από μόνη της. Από μέσα δεν βγήκε τίποτα. Αλλά το σκοτάδι άρχισε να εξαπλώνεται, σέρνοντας πίσω του τον ήχο της αναπνοής και έναν τελευταίο ψίθυρο:
«Τώρα είσαι εσύ το δωμάτιο 6.»
Το επόμενο πρωί, το δωμάτιο βρέθηκε άδειο. Κανένα ίχνος από την Άννα. Ο ρεσεψιονίστ απλώς έγραψε κάτι στο παλιό του ημερολόγιο, κάτω από μια λίστα με ονόματα που ποτέ δεν είχαν κάνει check out.
