Στην άκρη μιας μικρής πόλης της Ηπείρου, στέκει ένα παλιό εγκαταλελειμμένο νοσοκομείο — ένα κτήριο σιωπηλό, ξεχασμένο από τον χρόνο, αλλά όχι και από τις ιστορίες που στοιχειώνουν τα στενά του.
Το νοσοκομείο έκλεισε ξαφνικά το 1972, έπειτα από μια σειρά ανεξήγητων θανάτων τόσο ασθενών όσο και γιατρών. Επισήμως, αναφέρθηκαν λόγοι “δομικής αστάθειας” και “υγειονομικών παραλείψεων”, αλλά κανείς δεν πίστεψε ποτέ αυτή την εκδοχή. Οι παλιοί κάτοικοι μιλούσαν για κάτι πολύ πιο σκοτεινό.
Το παράθυρο που δεν κλείνει ποτέ
Στον τρίτο όροφο του κτηρίου, υπάρχει ένα σπασμένο παράθυρο που, σύμφωνα με τον θρύλο, παραμένει ανοιχτό όλες τις εποχές — ανεξάρτητα από τον άνεμο, τη βροχή ή το χιόνι.
Οι ντόπιοι ισχυρίζονται ότι τις νύχτες μπορείς να δεις μια γυναικεία φιγούρα να στέκεται εκεί, κοιτάζοντας προς τα έξω. Φοράει μια παλιά λευκή ιατρική ρόμπα, αλλά το πρόσωπό της δεν φαίνεται ποτέ καθαρά. Κάποιοι την αποκαλούν “Η Νοσοκόμα της Σιωπής”.
Το θανατηφόρο στοίχημα
Το 1996, τρεις φοιτητές στοιχημάτισαν ότι θα περνούσαν μια νύχτα μέσα στο εγκαταλελειμμένο νοσοκομείο. Γέλασαν με τους φόβους των ντόπιων και μπήκαν νύχτα, κουβαλώντας φακούς και κάμερες.
Το επόμενο πρωί, μόνο ένας βγήκε από το κτήριο, αλλόφρων και αδύναμος να εξηγήσει τι συνέβη. Χρειάστηκε να νοσηλευτεί για μήνες σε ψυχιατρική κλινική και, ακόμα και σήμερα, αρνείται να μιλήσει για εκείνο το βράδυ. Οι δύο φίλοι του δεν βρέθηκαν ποτέ.
Οι αστυνομικές έρευνες δεν απέδωσαν. Το μόνο που αναφέρθηκε ήταν ότι στο πάτωμα του τρίτου ορόφου, κοντά στο σπασμένο παράθυρο, βρέθηκαν ίχνη από πατημασιές που δεν ταίριαζαν με κανέναν από τους αγνοούμενους.
Μαρτυρίες που προκαλούν ανατριχίλα
Μέχρι και σήμερα, περαστικοί ισχυρίζονται ότι ακούνε περίεργους ψιθύρους μέσα από το εγκαταλελειμμένο κτήριο, ακόμα και όταν δεν φυσάει άνεμος. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι είδαν φώτα να αναβοσβήνουν στο τρίτο όροφο, παρόλο που το κτήριο δεν έχει ηλεκτρικό ρεύμα εδώ και δεκαετίες.
Ένας ντόπιος περιγράφει:
«Πέρασα αργά το βράδυ και είδα μια σκιά να στέκεται στο παράθυρο. Ήταν σαν να με κοιτούσε. Ορκίζομαι πως όταν έστριψα τη ματιά μου αλλού και ξανακοίταξα, η φιγούρα είχε προχωρήσει δύο μέτρα πιο μπροστά… χωρίς να ακουστεί τίποτα».
Μια προειδοποίηση
Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία κάτοικοι της πόλης εξακολουθούν να προειδοποιούν τα παιδιά:
“Ό,τι κι αν κάνεις, μην πλησιάσεις το παράθυρο. Αν σε δει, σε καλεί μέσα.”
Λίγοι τολμούν πια να πλησιάσουν το εγκαταλελειμμένο νοσοκομείο τη νύχτα. Κι εκείνοι που το κάνουν… φεύγουν τρέχοντας, με ένα βάρος στο στήθος που δεν μπορεί να εξηγηθεί.
