Πριν από μερικά χρόνια, έμενα σε ένα παλιό σπίτι που είχε εγκαταλελειμμένες τηλεφωνικές γραμμές. Δεν είχα συνδέσει σταθερό τηλέφωνο, και δεν υπήρχε καμία ανάγκη γι’ αυτό – χρησιμοποιούσα μόνο το κινητό μου. Όμως, ένα βράδυ, ενώ ήμουν στο σπίτι, άκουσα κάτι που με έκανε να παγώσω: το παλιό σταθερό τηλέφωνο που βρισκόταν ξεχασμένο σε ένα ντουλάπι άρχισε να χτυπάει.
Στην αρχή, σκέφτηκα ότι ήταν κάποιο παιχνίδι του μυαλού μου. Το τηλέφωνο δεν είχε γραμμή. Δεν θα μπορούσε να χτυπήσει. Αλλά ο ήχος συνέχισε, διαπεραστικός και καθαρός. Με δισταγμό, πλησίασα το ντουλάπι, άνοιξα την πόρτα και είδα το παλιό τηλέφωνο να χτυπάει επίμονα.
Με την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά, σήκωσα το ακουστικό. Από την άλλη πλευρά, άκουσα μόνο στατικό θόρυβο. Δεν υπήρχε κανείς. Το τηλέφωνο σταμάτησε να χτυπάει ξαφνικά, όπως είχε ξεκινήσει. Το έβαλα πίσω στο ντουλάπι και έκλεισα την πόρτα, ελπίζοντας να μην ξανακούσω αυτόν τον ήχο.
Μερικές νύχτες αργότερα, το ίδιο πράγμα συνέβη. Το τηλέφωνο ξαναχτύπησε. Αυτή τη φορά, δεν το σήκωσα. Απλώς το άφησα να χτυπάει μέχρι που σταμάτησε από μόνο του.
Ανακάλυψα αργότερα ότι το σπίτι είχε ανήκει σε μια ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία χρησιμοποιούσε εκείνο το τηλέφωνο για χρόνια, και ότι είχε πεθάνει ξαφνικά εκεί, χωρίς να προλάβει να ολοκληρώσει μια κλήση που έπρεπε να κάνει. Δεν ξέρω αν το τηλέφωνο ήθελε να συνεχίσει εκείνη την τελευταία κλήση ή αν ήταν απλώς η φαντασία μου. Αλλά μετά από εκείνα τα χτυπήματα, ποτέ δεν ξαναμπήκα μόνος μου σε εκείνο το ντουλάπι.
