Πριν από περίπου ένα χρόνο, έμεινα για λίγο καιρό στο σπίτι ενός φίλου μου, καθώς έκανα κάποιες επισκευές στο δικό μου. Το σπίτι του ήταν παλιό, γεμάτο με αντίκες και περίεργα αντικείμενα που είχε κληρονομήσει από τους γονείς του. Αν και ποτέ δεν το είχα παραδεχτεί, κάτι σε εκείνο το σπίτι με έκανε να νιώθω άβολα, σαν να υπήρχε μια παράξενη ενέργεια στον αέρα.
Ένα βράδυ, αφού είχα περάσει μια συνηθισμένη μέρα, έπεσα για ύπνο νωρίς. Κοιμήθηκα γρήγορα, αλλά στη μέση της νύχτας ξύπνησα από έναν αδιόρατο ήχο, σαν κάποιος να περπατούσε αθόρυβα στο δωμάτιο. Στην αρχή, σκέφτηκα ότι ήταν ο φίλος μου, αλλά θυμήθηκα ότι είχε φύγει για δουλειά σε άλλη πόλη εκείνο το βράδυ.
Γύρισα από την άλλη πλευρά στο κρεβάτι και τότε είδα κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Στην άκρη του κρεβατιού μου στεκόταν μια σιλουέτα, αχνή αλλά ξεκάθαρη. Ήταν ψηλή και στεκόταν απολύτως ακίνητη, σαν να με παρακολουθούσε. Το χειρότερο όμως ήταν ότι τα μάτια της, ή μάλλον τα κενά όπου έπρεπε να βρίσκονται τα μάτια, φαίνονταν να με κοιτάζουν μέσα από το σκοτάδι.
Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή, αλλά το σώμα μου δεν ανταποκρινόταν. Ήμουν παγωμένος από τον φόβο. Για λίγα δευτερόλεπτα που έμοιαζαν αιώνες, η σιλουέτα δεν έκανε καμία κίνηση, απλώς στεκόταν εκεί.
Και ξαφνικά, χωρίς κανένα προειδοποιητικό σημάδι, εξαφανίστηκε. Το δωμάτιο έμοιαζε πιο σκοτεινό και σιωπηλό από ποτέ.
Την επόμενη μέρα, μίλησα στον φίλο μου και του περιέγραψα τι είχε συμβεί. Εκείνος έμεινε σιωπηλός για λίγο και μετά μου είπε ότι το σπίτι είχε μια μακρά ιστορία παράξενων φαινομένων. “Δεν είσαι ο πρώτος που βλέπει κάτι τέτοιο,” μου είπε.
Από εκείνη τη μέρα, δεν κοιμήθηκα ξανά ήσυχος σε εκείνο το σπίτι. Αν και δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν αυτή η σιλουέτα, ξέρω πως δεν ήταν φαντασία. Ήταν εκεί, και με παρακολουθούσε, παγιδεύοντας με τον φόβο μου.
